My Anaconda
De eeuwige vraag die drag-cultuur oproept is: is dit een herhaling van een stereotype, of een ironische toe-eigening, een re-signification? Of: wat is er subversief aan drag. Butler stelt in de locus classicus van dit debat, Gender Trouble (1989), in het laatste hoofdstuk, dat een analyse van de performance zelf niet toereikend is om deze vraag te beantwoorden. Je moet ook kijken naar de s cene waarin deze performance wordt opgevoerd en het type gelach dat het oproept. Ik dacht: de hedendaagse vrouwen-in-drag in muziekvideo's (de muziekvideo's waarin vrouwelijkheid een maskerade is die de kijker in het gezicht wordt geworpen) zouden eigenlijk geanalyseerd moeten worden in termen van de 'scene' die ze (impliciet) construeren. Nicki Minaj's My Anaconda is, natuurlijk superseksistisch, etc etc etc Maar de clip is natuurlijk ook hilarisch. De muziek, en de betty-boop-on-speed dictie van Minaj zijn exhilerating . En het 'frame' - de 'spree...