My Anaconda

De eeuwige vraag die drag-cultuur oproept is: is dit een herhaling van een stereotype, of een ironische toe-eigening, een re-signification? Of: wat is er subversief aan drag.

Butler stelt in de locus classicus van dit debat, Gender Trouble (1989), in het laatste hoofdstuk, dat een analyse van de performance zelf niet toereikend is om deze vraag te beantwoorden. Je moet ook kijken naar de scene waarin deze performance wordt opgevoerd en het type gelach dat het oproept.

Ik dacht: de hedendaagse vrouwen-in-drag in muziekvideo's (de muziekvideo's waarin vrouwelijkheid een maskerade is die de kijker in het gezicht wordt geworpen) zouden eigenlijk geanalyseerd moeten worden in termen van de 'scene' die ze (impliciet) construeren. Nicki Minaj's My Anaconda is, natuurlijk superseksistisch, etc etc etc

Maar de clip is natuurlijk ook hilarisch. De muziek, en de betty-boop-on-speed dictie van Minaj zijn exhilerating.  En het 'frame' - de 'spreeksituatie' - is er een waarbij vrouwen elkaar 'dissen.'

Dit is weer helemaal anders dan de (impliciete) 'spreeksituatie' van Video Games, van Lana del Rey. Waar de beeldtrack een 'selfiesituatie' veronderstelt (hij kijken mee met Lana die naar zichzelf op de laptop kijkt), daar is de Lyrische situatie ouderwets-seksistisch. Haar vraag is: steeds 'wat moet ik zijn om object van verlangen te zijn'? Waardoor de performance ingebed zit in een poging tot pleasen, tot het behagen van de gaze.